Pétur Guðjónsson fjallar um sýningu Freyvangsleikhússins á Tom, Dick og Harry
Tom, Dick og Harry segir frá hjónunum Tom og Lindu sem bíða heimsóknar frá ættleiðingarstofu – og því þarf allt að vera fullkomið. Þá mæta bræður Toms og úr verður óstöðvandi flækja. Klassískur farsi þar sem góðar fyrirætlanir breytast í algjört stjórnleysi.
Það voru engar hraðatakmarkanir í Freyvangi á frumsýningu síðastliðið föstudagskvöld. Strax í upphafi keyrir leikritið af stað af miklum krafti og flækjan er byggð upp af skýrleika og öryggi. Uppbygging óreiðunnar var greinileg og áhorfandinn missti aldrei þráðinn.
Bernharð Arnarson ber sýninguna uppi. Hann leikur af mikilli tjáningu – og þjáningu. Angist Toms er raunveruleg og stöðugur mótbyr gerir hann brjálaðan. Hann er í fimmta gír frá fyrstu mínútu og heldur þeirri orku út verkið.
Hjálmar Arinbjarnarson skapar skemmtilegt mótvægi sem Dick – pollrólegur og löglaus töffari sem eykur angistina með því einu að hreyfa sig of hægt. Jóhannes Már Pétursson er á öðru tempói sem Harry; góðhjartaður en einfaldur og býr til annars konar óreiðu.
Það er virkilega mikilvægt að svona burðarhlutverk nái saman og skili sínu.
Farsa líki ég gjarnan við að halda bolta á lofti – þú mátt aldrei missa hann. Í fyrri hlutanum svífur boltinn hátt og 65 mínútur líða eins og korter. Eftir hlé hægir á og sprengjan sem maður býst við að springi í lokin virðist hafa sprungið fyrr en vanalega í þessari tegund verka. Rykið fær því lengri tíma til að setjast.
En aftur um Bernharð sem er gjörsamlega á útopnu alla sýninguna. Ég hugsaði í fyrstu að hann gæti ekki haldið þessu út allan tímann – en það gerði hann. Algjör orkusprengja frá upphafi til enda.
Hann fær drjúga hjálp þegar Andreas og Katarina koma inn með miklum hvelli. Þau eru leikin af Tinnu Evudóttur, sem væntanlega (miðað við ungan aldur) er að stíga ein af sínum fyrstu skrefum í leikhúsi, og hinum margreynda Jóni Friðriki Benónýssyni. Þau eiga framúrskarandi samleik og skemmtilegar innkomur.
Kristbjörn Haukur Steinarsson leikur lögguna sem bætir enn við glundroðann, og Lúðvík Áskelsson túlkar Boris – kemur seint en skemmtilega inn og með ákveðnum vendipunkti í sögunni.
Félagsráðgjafinn, leikin af Jóhönnu Sigmarsdóttur, er sannfærandi með þeim hætti að maður verður nánast skíthræddur. Ætla ekkert að nefna á hvern hún minnti mig – en það segir sitt um trúverðugleikann.
Jóhanna Jeanne Caudron sem Linda er jörðin í verkinu – mótvægi við ruglið og óaðfinnanleg í hlutverkinu. Það þarf ekki fleiri orð um það.
Leikmynd Guðrúnar Elvu Lárusdóttur er klassísk farsaleikmynd – hurðir og rými sem styðja við inn- og útgöngur – en býður upp á meira rými en oft áður. Þegar áhorfendur ganga inn í sal eru þrjár hurðir opnar og það skapar strax tilfinningu fyrir yfirvofandi kaosi.
Lýsing Badda Ingimarssonar var þannig að ég tók varla eftir henni – sem er að mínu mati stærsta hrós fyrir lýsingarhönnun í farsa.
Textinn kemst langoftast vel til skila og þar er Bernharð aftur áberandi, sem og Jóhanna Jeanne. Þýðing Harðar Sigurðarsonar er vel heppnuð og orðagrínið skilar sér lifandi.
Þrá Toms og Lindu eftir barni gefur verkinu hjarta. Farsi þarf á drama að halda – ekki sníkjandi hlátri heldur raunverulegri þrá sem verður fyndin í aðstæðunum. Þar tekst Freyvangsleikhúsinu vel upp.
Vel heppnuð uppsetning, hlátur og gleði. Og tempóið – það er þannig að mig langar aftur.
