Hildur Eir Bolladóttir skrifar um Átta konur hjá Leikfélagi Hörgdæla
Á Melum í Hörgárdal er verið að sýna glæpa gamanleikinn Átta konur. Við vinkonurnar skelltum okkur í leikhús í gær og áttum þar upplífgandi kvöldstund. Átta konur fjallar um fagra eiginkonu, tvær óstýrlátar dætur, aðþrengda mágkonu, gráðuga tengdamömmu, dularfulla ráðskonu, kynþokkafulla þjónustustúlku og húsbóndann á heimilinu sem liggur sofandi upp í rúmi sínu. Úti hvín vindurinn í þéttofnu myrkrinu, hundarnir eru hættir að gelta, síminn þagnaður, snúrurnar afklipptar, allt er hljótt þar til drepið er á dyr. Inn í húsinu takast átta konur á um svik og sök í kómísku andrúmi og allir geta horft, líka börn. Höfundur verksins er Frakkinn Robert Thomas sem var einkum þekktur fyrir að tvinna saman sakamála- og gamanleik með góðum árangri. Þetta er klassískt verk í flokknum “ hver myrti hann?“ Leikmynd, búningar, hár og förðun í fifties-stíl eins og vera ber og tekst vel til. Smáatriða er gætt allt frá tebollum yfir í tekkhúsgögn, perlur prýða hálsa og hárlakkið er hvergi sparað.
Í leikhópnum eru að minnsta kosti þrjár konur með mjög mikla sviðsreynslu og svo eru sumar að stíga sín fyrstu skref og það er svo fallegt hvernig samleikur þeirra skapar heild þar sem allir skína. Það myndi ég telja að væri bæði leikstjórn sem og auðmýkt og trausti leikaranna að þakka. Í verkinu eru einsöngslög fyrir allar konurnar og það er ótrúlegt að geta teflt fram átta góðum söngkonum í litlu áhugaleikhúsi í íslenskri sveit og þar af nokkrum bara verulega góðum. Það hlýtur að teljast met á heimsvísu.
Áhugaleikhúsin eru alvöru fjársjóður í íslensku samfélagi, fyrir utan afraksturinn sem áhorfandinn fær notið er um að ræða lýðheilsustöðvar í ætt við kirkjuna þar sem fólk kemur saman til að rækta talenturnar sínar, vináttu og andlegan styrk.
Ég óska Leikfélagi Hörgdæla hjartanlega til hamingju með frábæra sýningu og þakka fyrir mig.
Hildur Eir Bolladóttir
